خضر بیدل شیرازی

شــد بهـــــــار و بهشـــــت شیـــراز

جمله یاران به عیش و عشرت باز

هر کسی را نظر به روی مهی است

چشـم من زان میان به حسرت باز

کشــــت مــا را ز هجـــــر دم نزدیم

بر نیایــــــد ز کشتـگـــــــــان آواز

چــون خضر زنــدۀ جاودان باشــم

گــر دمی دوسـت آیدم دمســـــاز

جــــــــــز مـن و دل نبـــــــود یـاری

زان میـــان تا کــدام شــــد غمــّـاز

رازهـــــا در درون سینــــــه نهــــان

هســـت مـا را و نیسـت محرم راز

خـــــواهی ار دوســــت میهمـــان آید

خانــــــۀ دل ز خویشــــتن پـــرداز

مـا کجــــــا و کمنــــد دوســـت کجــا

پشّـــــه را صیــــد کی کنـد شهـباز

عاشقـــــــان را تفــــــاوتی نکنـــــــد

گـــــر برانـــد وگـــــر بخـواند باز

طـــــالب دوســــــت را چـــه باک بود

در ره وصــــل از نشـــیب و فراز

جـز به محـــــــراب طـــــاق ابرویش

عارفـــــان را نبـــوده اســــت نماز

کــــــوی دلــــــدار کعبــــۀ بیدل

روی خلقیســـت گر به سوی حجاز

قصّــــــۀ عاشقــــــــان تمــــام نشــد

عمــــر کـــوتاه و این افسانه دراز

در ویکی‌پدیا موجود است:

خضر بیدل شیرازی

M rastgar ‏۱ اوت ۲۰۱۱، ساعت ۰۷:۰۷ (UTC)