حافظ (غزلیات)/منم که گوشه میخانه خانقاه من است

'

حافظ (غزلیات) (منم که گوشه میخانه خانقاه من است) از حافظ

'

منم که گوشهٔ میخانه خانقاه من است		دعایِ پیر مُغان، وِرد صبحگاه من است
گَرَم ترانهٔ چنگ، صبوح نیست چه باک؟		نوای من به سحر، آه عَُذرخواه من است
ز پادشاه و گدا فارغم بحمدالله		گدایِ خاکِ درِ دوست، پادشاه من است
غرض ز مسجد و میخانه‌ام وصال شماست		جز این خیال ندارم؛ خدا گواه من است
مگر به تیغ اَجَل خیمه برکَنم ور نی		رَمیدن از در دولت نه رسم و راه من است
از آن زمان که بر این آستان نهادم روی		فرازِ مسندِ خورشید تکیه‌گاه من است
گناه اگر چه نبود اختیار ما حافظ		تو در طریق ادب باش و گو: «گناه من است»