حافظ (غزلیات)/مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو

'

حافظ (غزلیات) (مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو) از حافظ

'

مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو		یادم از کِشته خویش آمد و هنگام درو
گفتم: «ای بخت! بِخُسبیدی و خورشید دمید»		گفت: «با این همه از سابقه نومید مشو
گر روی پاک و مجرد چو مسیحا به فلک		از چراغ تو به خورشید رسد صد پرتو
تکیه بر اختر شب دزد مکن کاین عیار		تاج کاووس ببرد و کمر کیخسرو
گوشوار زر و لعل ار چه گران دارد گوش		دورِ خوبی، گذران است؛ نصیحت بشنو!»
چشم بد دور ز خال تو که در عرصه حُسن		بیدقی راند که بُرد از مَه و خورشید گرو
آسمان گو مفروش این عظمت، کاندر عشق		خرمن مه به جوی خوشه پروین به دو جو
آتش زهد و ریا خرمن دین خواهد سوخت		حافظ! این خرقه پشمینه بینداز و برو!